چکیده: خدا دوستدار است. خدا میان شما و همسرانتان دوستی قرار داد. خدا دوستی مومنان را در دل‌ها قرار می‌دهد. مومنان، کسانی را که با خدا و فرستاده او مخالفت می‌کنند، دوست ندارند. نزدیک‌ترین مردم در دوستی با مومنان، مسیحیان هستند. پیامبر خواستار دوستی با خویشاوندان خود شده است.

خدا آمرزنده دوستدار است (بروج/۱۴). از نشانه‌های او آن است که برای شما از [جنس] خودتان همسرانی آفرید تا به آنان آرام گیرید و میان شما دوستی و رحمت قرار داد. به‌راستی در این برای گروهی که می‌اندیشند، نشانه‌هایی است (روم/۲۱). به یقین کسانی که ایمان آوردند و کارهای شایسته انجام دادند، رحمان، برای آنان [در دل‌ها] دوستی قرار خواهد داد (مریم/۹۶).

قومى را نمی‌یابى که به خدا و روز بازپسین ایمان داشته باشند [و] کسانى را که با خدا و فرستاده او مخالفت کرده ‏اند هر چند پدران یا پسران یا برادران یا عشیره آنان باشند، دوست بدارند. آنان هستند که [خدا] ایمان را در قلب‌هایشان نوشته و آنها را با روحى از جانب خود تأیید کرده است. آنان را به بهشت‌هایى که از زیر آن نهرها روان است، در مى‏آورد. همیشه در آنجا ماندگار هستند. خدا از آنان خشنود و آنها نیز از او خشنود هستند. اینان حزب خدا هستند. آگاه باشید، حزب خدا است که رستگار هستند (مجادله/۲۲). امید است که خدا میان شما و میان کسانى از آنان که دشمن داشتید، دوستى قرار دهد. خدا توانا است و خدا آمرزنده مهربان است (ممتحنه/۷).

به‌یقین سرسخت‌ترین مردم را در دشمنی با کسانی که ایمان آورده‌اند، یهود و کسانی که شرک ورزیده‌اند خواهی یافت و نزدیک‌ترین آنان را در دوستی با مومنان، کسانی را خواهی یافت که می‌گویند: ما مسیحی هستیم. این به سبب آن است که برخی از آنان، کشیشان و راهبان هستند و آنان استکبار نمی‌ورزند. چون آن‌چه را به سوى این پیامبر نازل‌شده بشنوند، مى ‏بینى بر سبب آن حقیقتى که شناخته ‏اند، اشک از چشم‌هایشان سرازیر مى ‏شود. مى ‏گویند: پروردگارا، ما ایمان آورده‏ایم پس ما را با گواهان بنویس (مائده/۸۲-۸۳).

[ابراهیم] گفت: جز این نیست که شما غیر از خدا برای دوستی میان خودتان در زندگی دنیا بت‌هایی را [به خدایی] گرفته‌اید سپس روز قیامت، برخی از شما به برخی دیگر کفر می‌ورزند و برخی، برخی دیگر را لعنت می‌کنند. جایگاه شما آتش است و هیچ یاوری نخواهید داشت (عنکبوت/۲۵).

[شعیب به قوم خود گفت:] از پروردگار خود آمرزش بخواهید سپس به سوی او توبه کنید که پروردگار من مهربانِ دوستدار است (هود/۹۰).

بگو، بر این [رسالت] از شما پاداشی نمی‌خواهم، جز دوستی خویشاوندانم را (شوری/۲۳).

ای کسانی که ایمان آورده‌اید، اگر برای جهاد در راه من و طلب خشنودی من بیرون آمده‌اید، دشمن من و دشمن خودتان را اولیاء نگیرید تا با آنان دوستی کنید. آنان به آن حقیقتی که برای شما آمده، کفر ورزیدند و به این سبب که به خدا، پروردگارتان ایمان آورده‌اید، پیامبر و شما را بیرون می‌کنند. پنهانی با آنها دوستی می‌کنید در حالی‌که من به آن‌چه پنهان داشتید و آن‌چه آشکار نمودید، داناتر هستم. هر کس از شما چنین کند، راه درست را گم کرده است. اگر بر شما دست یابند، دشمن شما می‌شوند. بر شما به بدی، دست و زبان می‌گشایند و آرزو دارند شما کفر ورزید (ممتحنه/۱-۲). از شما کسی است که [برای جنگ] کندی می‌کند پس اگر مصیبتی به شما برسد، می‌گوید: به‌راستی خدا به من نعمت داد که با آنان حاضر نبودم. اگر فضلی از خدا به شما برسد، چنان‌که میان شما و میان او هیچ دوستی نبوده است، می‌گوید: ای کاش، من همراه آنان بودم تا به کامیابی بزرگی می‌رسیدم (نساء/۷۲-۷۳).

وَ هُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ (بروج/۱۴) وَ مِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُم مِّنْ أَنفُسِكُمْ أَزْوَاجًا لِّتَسْكُنُوا إِلَيْهَا وَ جَعَلَ بَيْنَكُم مَّوَدَّةً وَ رَحْمَةً إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ (روم/۲۱) إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَنُ وُدًّا (مريم/۹۶)

لَا تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لَوْ كَانُوا آبَاءهُمْ أَوْ أَبْنَاءهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُوْلَئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمَانَ وَ أَيَّدَهُم بِرُوحٍ مِّنْهُ وَ يُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ أُوْلَئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلَا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (مجادله/۲۲) عَسَى اللَّهُ أَن يَجْعَلَ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَ الَّذِينَ عَادَيْتُم مِّنْهُم مَّوَدَّةً وَ اللَّهُ قَدِيرٌ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ (ممتحنه/۷)

لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِّلَّذِينَ آمَنُواْ الْيَهُودَ وَ الَّذِينَ أَشْرَكُواْ وَ لَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَّوَدَّةً لِّلَّذِينَ آمَنُواْ الَّذِينَ قَالُوَاْ إِنَّا نَصَارَى ذَلِكَ بِأَنَّ مِنْهُمْ قِسِّيسِينَ وَ رُهْبَانًا وَ أَنَّهُمْ لاَ يَسْتَكْبِرُونَ* وَ إِذَا سَمِعُواْ مَا أُنزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرَى أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُواْ مِنَ الْحَقِّ يَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ (مائده/۸۲-۸۳)

وَ قَالَ [ابراهيم] إِنَّمَا اتَّخَذْتُم مِّن دُونِ اللَّهِ أَوْثَانًا مَّوَدَّةَ بَيْنِكُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ثُمَّ يَوْمَ الْقِيَامَةِ يَكْفُرُ بَعْضُكُم بِبَعْضٍ وَ يَلْعَنُ بَعْضُكُم بَعْضًا وَ مَأْوَاكُمُ النَّارُ وَ مَا لَكُم مِّن نَّاصِرِينَ (عنكبوت/۲۵)

[قال شعيب لقومه] وَ اسْتَغْفِرُواْ رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُواْ إِلَيْهِ إِنَّ رَبِّي رَحِيمٌ وَدُودٌ (هود/۹۰)

قُل لَّا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى (شوري/۲۳)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَ عَدُوَّكُمْ أَوْلِيَاء تُلْقُونَ إِلَيْهِم بِالْمَوَدَّةِ وَ قَدْ كَفَرُوا بِمَا جَاءكُم مِّنَ الْحَقِّ يُخْرِجُونَ الرَّسُولَ وَ إِيَّاكُمْ أَن تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ رَبِّكُمْ إِن كُنتُمْ خَرَجْتُمْ جِهَادًا فِي سَبِيلِي وَ ابْتِغَاء مَرْضَاتِي تُسِرُّونَ إِلَيْهِم بِالْمَوَدَّةِ وَ أَنَا أَعْلَمُ بِمَا أَخْفَيْتُمْ وَ مَا أَعْلَنتُمْ وَ مَن يَفْعَلْهُ مِنكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاء السَّبِيلِ* إِن يَثْقَفُوكُمْ يَكُونُوا لَكُمْ أَعْدَاء وَ يَبْسُطُوا إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ وَ أَلْسِنَتَهُم بِالسُّوءِ وَ وَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَ (ممتحنه/۱-۲) وَ إِنَّ مِنكُمْ لَمَن لَّيُبَطِّئَنَّ فَإِنْ أَصَابَتْكُم مُّصِيبَةٌ قَالَ قَدْ أَنْعَمَ اللّهُ عَلَيَّ إِذْ لَمْ أَكُن مَّعَهُمْ شَهِيدًا* وَ لَئِنْ أَصَابَكُمْ فَضْلٌ مِّنَ الله لَيَقُولَنَّ كَأَن لَّمْ تَكُن بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَهُ مَوَدَّةٌ يَا لَيتَنِي كُنتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزًا عَظِيمًا (نساء/۷۲-۷۳)