طالوت

 

طالوت، طالوت، فرمانروای منتخب خدا برای بنی‌اسرائیل، این مفهوم با واژة «طالوت» ۲ بار آمده است.

چکیده: سران بنی‌اسرائیل بعد از موسی، از پیامبر خود خواستند تا فرمانروایی برای آنان بگمارد تا با کسانی که آنان را از دیارشان بیرون کرده‌اند، جنگ کنند. خدا برای آنان طالوت را معین کرد امّا آنان گفتند: طالوت، مالی ندارد. پیامبر آنان گفت:خدا او را از نظر دانش و نیروى بدنى بر شما برتری داده است. نشانۀ فرمان‌روایی او این است که آن صندوق آرامش‌بخش که فرشتگان آن را حمل مى‏کنند، به سوى شما خواهد آمد. طالوت و سپاه او، جالوت و سپاه او را به اذن خدا شکست دادند و داوود جالوت را کشت.

آیا سرانی از بنى‌اسرائیل پس از موسى را ندیدی، آن‌گاه که به پیامبر خود گفتند: فرمانروایی براى ما بگمار تا در راه خدا جنگ کنیم؟ [آن پیامبر] گفت: آیا گمان نمی‌کنید که اگر جنگ  بر شما مقرّر شود، جنگ نکنید؟ گفتند: چرا در راه خدا نجنگیم در حالی‌که از دیارمان و از نزد فرزندانمان بیرون رانده شده‏ایم؟ پس هنگامى که جنگ بر آنان مقرّر شد، جز اندکی از آنان، پشت کردند. خدا به ستمکاران دانا است. پیامبرشان به آنان گفت: به‌راستی خدا طالوت را بر شما به فرمانروایی برانگیخته است. گفتند: چگونه او را بر ما فرمان‌روایی باشد در حالی‌که ما به فرمان‌روایی، از او سزاوارتر هستیم و به او گشایش مالى داده نشده است؟ [پیامبر آنها] گفت: بی‌گمان‏، خدا او را بر شما برگزیده است و او را در دانش و جسم بر شما فزونی داده است. خدا فرمانروایی خود را به هر که بخواهد مى‏دهد. خدا گشایشگر دانا است. پیامبرشان به آنان گفت: در حقیقت نشانۀ فرمانروایی او این است که آن صندوق که در آن آرامشی از جانب پروردگارتان و بازمانده‏اى از آن‌چه خاندان موسى و خاندان هارون [در آن] بر جاى نهاده‏اند، در حالى‌که فرشتگان آن را حمل مى‏کنند، به سوى شما خواهد آمد. بدون‌تردید، اگر مومن باشید، براى شما در این نشانه‏اى است. چون طالوت سپاهیان [خود] را حرکت داد، گفت: ‏به راستی خدا شما را به رودخانه‏اى می‌آزماید پس هر کس از آن بنوشد، از من نیست و هر کس از آن نخورد جز کسى که به اندازۀ کف دستی بردارد، او از من است پس، جز اندکی از آنان، [همه] از آن نوشیدند. هنگامى که او (طالوت) و کسانى که همراه او ایمان آورده بودند، از آن گذشتند، [نافرمانان] گفتند: امروز ما را یاراى [مقابله با] جالوت و سپاهیان او نیست. کسانى که می‌دانستند خدا را ملاقات خواهند کرد، گفتند: چه بسیار گروهى اندک، که به خواست خدا، بر گروهى بسیار پیروز شدند. خدا با صابران است. هنگامى که با جالوت و سپاهیان او روبرو شدند، گفتند: پروردگارا، بر ما شکیبایى فرو ریز و گام‌هاى ما را استوار دار و ما را بر گروه کافران پیروز کن. پس آنان را به اذن خدا شکست دادند و داوود، جالوت را کشت.خدا به او فرمانروایی و حکمت داد و از آن‌چه می‌خواست به او آموخت. اگر خدا برخى از مردم را به وسیلۀ برخى دیگر دفع نمى‏کرد بدون‌تردید، زمین تباه می‌شد ولى خدا بر جهانیان صاحب فضل است (بقره/۲۴۶-۲۵۱).

طالوت

 

 

 

 

 

 

 

أَلَمْ تَرَ إِلَى الْمَلإِ مِن بَنِی إِسْرَائِیلَ مِن بَعْدِ مُوسَى إِذْ قَالُواْ لِنَبِیٍّ لَّهُمُ ابْعَثْ لَنَا مَلِکًا نُّقَاتِلْ فِی سَبِیلِ اللّهِ قَالَ هَلْ عَسَیْتُمْ إِن کُتِبَ عَلَیْکُمُ الْقِتَالُ أَلاَّ تُقَاتِلُواْ قَالُواْ وَ مَا لَنَا أَلاَّ نُقَاتِلَ فِی سَبِیلِ اللّهِ وَ قَدْ أُخْرِجْنَا مِن دِیَارِنَا وَ أَبْنَآئِنَا فَلَمَّا کُتِبَ عَلَیْهِمُ الْقِتَالُ تَوَلَّوْاْ إِلاَّ قَلِیلًا مِّنْهُمْ وَاللّهُ عَلِیمٌ بِالظَّالِمِینَ* وَ قَالَ لَهُمْ نَبِیُّهُمْ إِنَّ اللّهَ قَدْ بَعَثَ لَکُمْ طَالُوتَ مَلِکًا قَالُوَاْ أَنَّى یَکُونُ لَهُ الْمُلْکُ عَلَیْنَا وَ نَحْنُ أَحَقُّ بِالْمُلْکِ مِنْهُ وَ لَمْ یُؤْتَ سَعَةً مِّنَ الْمَالِ قَالَ إِنَّ اللّهَ اصْطَفَاهُ عَلَیْکُمْ وَ زَادَهُ بَسْطَةً فِی الْعِلْمِ وَ الْجِسْمِ وَ اللّهُ یُؤْتِی مُلْکَهُ مَن یَشَاءُ و َاللّهُ وَاسِعٌ عَلِیمٌ *وَ قَالَ لَهُمْ نِبِیُّهُمْ إِنَّ آیَةَ مُلْکِهِ أَن یَأْتِیَکُمُ التَّابُوتُ فِیهِ سَکِینَةٌ مِّن رَّبِّکُمْ وَ بَقِیَّةٌ مِّمَّا تَرَکَ آلُ مُوسَى وَ آلُ هَارُونَ تَحْمِلُهُ الْمَلآئِکَةُ إِنَّ فِی ذَلِکَ لآیَةً لَّکُمْ إِن کُنتُم مُّؤْمِنِینَ* فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوتُ بِالْجُنُودِ قَالَ إِنَّ اللّهَ مُبْتَلِیکُم بِنَهَرٍ فَمَن شَرِبَ مِنْهُ فَلَیْسَ مِنِّی وَ مَن لَّمْ یَطْعَمْهُ فَإِنَّهُ مِنِّی إِلاَّ مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً بِیَدِهِ فَشَرِبُواْ مِنْهُ إِلاَّ قَلِیلًا مِّنْهُمْ فَلَمَّا جَاوَزَهُ هُوَ وَ الَّذِینَ آمَنُواْ مَعَهُ قَالُواْ لاَ طَاقَةَ لَنَا الْیَوْمَ بِجَالُوتَ وَ جُنودِهِ قَالَ الَّذِینَ یَظُنُّونَ أَنَّهُم مُّلاَقُو اللّهِ کَم مِّن فِئَةٍ قَلِیلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً کَثِیرَةً بِإِذْنِ اللّهِ وَ اللّهُ مَعَ الصَّابِرِینَ* وَ لَمَّا بَرَزُواْ لِجَالُوتَ وَ جُنُودِهِ قَالُواْ رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَیْنَا صَبْرًا وَ ثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَ انصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْکَافِرِینَ* فَهَزَمُوهُم بِإِذْنِ اللّهِ وَ قَتَلَ دَاوُودُ جَالُوتَ وَ آتَاهُ اللّهُ الْمُلْکَ وَ الْحِکْمَةَ وَ عَلَّمَهُ مِمَّا یَشَاءُ وَ لَوْلاَ دَفْعُ اللّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الأَرْضُ وَ لَکِنَّ اللّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِینَ (بقره/۲۴۶-۲۵۱)