سیل

 

سیل، آب بسیارِ تخریب‌کننده، این مفهوم با واژة «سیل» ۲ بار و آیه‌ای که این معنا را دارد، آمده است.

چکیده:با فرستادن باران، سیل جاری می‌شود. سیل گاهی عذاب اقوام پیشین بوده است.

از آسمان آبى فرو فرستاد پس رودخانه‏هایى به اندازۀ گنجایش خودشان روان شدند و سیل، کفى بلند روى خود برداشت و از آن‌چه براى به دست آوردن زینتى یا کالایى در آتش مى‏گدازند هم، نظیر آن، کفى برمى‏آید. خدا حق و باطل را چنین مَثَل مى‏زند. اما کف بیرون افتاده از میان مى‏رود ولى آن‌چه به مردم سود مى‏رساند، در زمین مى‏ماند. خدا مَثَل‌ها را چنین مى‏زند (رعد/۱۷).

به‌یقین براى [مردم] سبأ در محلّ سکونت آنان نشانه‌ای بود. دو باغ از راست و چپ. [به آنان گفتیم:] از روزى پروردگارتان بخورید و او را شکر کنید. شهرى ‏پاکیزه و پروردگاری آمرزنده است پس روى گردانیدند و بر آن سیل ویرانگر را فرستادیم و دو باغ آنها را به دو باغ که میوه‏هاى تلخ و شوره‏گز و نوعى از کُنار تُنُک داشت، تبدیل کردیم. این را به سبب آن‌که ناسپاسی کردند، به آنان جزا دادیم. آیا جز ناسپاس را به مجازات مى‏رسانیم (سبأ/۱۵-۱۷)؟

به او (نوح) وحى کردیم که زیر نظر ما و به وحى ما، کشتى را بساز و چون فرمان ما فرا رسید و تنور به فوران آمد پس در آن (کشتی) از هر نوع، دو تا وارد کن و نیز خانواده‏ات را به جز کسى از آنان که سخن [عذاب] بر او پیشى گرفته است. دربارۀ کسانى که ظلم کرده‏اند با من سخن نگو که آنها غرق خواهند شد (مومنون/۲۷).

باران

السّیل

 

 

أَنزَلَ مِنَ السَّمَاء مَاء فَسَالَتْ أَوْدِیَةٌ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّیْلُ زَبَدًا رَّابِیًا وَ مِمَّا یُوقِدُونَ عَلَیْهِ فِی النَّارِ ابْتِغَاء حِلْیَةٍ أَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِّثْلُهُ کَذَلِکَ یَضْرِبُ اللّهُ الْحَقَّ وَ الْبَاطِلَ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَیَذْهَبُ جُفَاء وَ أَمَّا مَا یَنفَعُ النَّاسَ فَیَمْکُثُ فِی الأَرْضِ کَذَلِکَ یَضْرِبُ اللّهُ الأَمْثَالَ (رعد/۱۷)

 

لَقَدْ کَانَ لِسَبَإٍ فِی مَسْکَنِهِمْ آیَةٌ جَنَّتَانِ عَن یَمِینٍ وَ شِمَالٍ کُلُوا مِن رِّزْقِ رَبِّکُمْ وَ اشْکُرُوا لَهُ بَلْدَةٌ طَیِّبَةٌ وَ رَبٌّ غَفُورٌ* فَأَعْرَضُوا فَأَرْسَلْنَا عَلَیْهِمْ سَیْلَ الْعَرِمِ وَبَدَّلْنَاهُم بِجَنَّتَیْهِمْ جَنَّتَیْنِ ذَوَاتَى أُکُلٍ خَمْطٍ وَ أَثْلٍ وَ شَیْءٍ مِّن سِدْرٍ قَلِیلٍ* ذَلِکَ جَزَیْنَاهُم بِمَا کَفَرُوا وَ هَلْ نُجَازِی إِلَّا الْکَفُورَ (سبأ/۱۵-۱۷)

فَأَوْحَیْنَا إِلَیْهِ (نوح) أَنِ اصْنَعِ الْفُلْکَ بِأَعْیُنِنَا وَ وَحْیِنَا فَإِذَا جَاء أَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّورُ فَاسْلُکْ فِیهَا مِن کُلٍّ زَوْجَیْنِ اثْنَیْنِ وَ أَهْلَکَ إِلَّا مَن سَبَقَ عَلَیْهِ الْقَوْلُ مِنْهُمْ وَ لَا تُخَاطِبْنِی فِی الَّذِینَ ظَلَمُوا إِنَّهُم مُّغْرَقُونَ (مومنون/۲۷)