سگ

 

سگ، این مفهوم از مادّة «ک ل ب» ۶ بار آمده است.

چکیده:آن‌چه سگ‌های تعلیم‌دیده شکار می‌کنند برای شما حلال است. مَثَل تکذیب‌کنندگان آیات، مانند مَثَل سگ است. چه بر آن حمله کنی و چه آن را رها کنی، زبان از کام برمی‌آورد.

از تو مى‏پرسند چه چیزى براى آنان حلال شده است؟ بگو، چیزهاى پاکیزه براى شما حلال شده و [نیز صید] سگ‌هاى شکارى که شما به عنوان مربّی از آن‌چه خدا به شما آموخته، به آنها تعلیم می‌دهید. پس، از آن‌چه آنها براى شما گرفته و نگاه داشته‏اند، بخورید و نام خدا را بر آن ببرید و تقوای الهی پیشه کنید. بی‌تردید خدا زودشمار است(مائده/۴).

خبر آن کس را که آیات خود را به او داده بودیم، براى آنان بخوان که از آن عارى گشت، آن‌گاه شیطان او را دنبال کرد و از گمراهان شد. اگر مى‏خواستیم [قدر] او را با آن (آیات) بالا مى‏بردیم امّا او به زمین گرایید و از هوس خود پیروى کرد. پس مَثَل او چون مَثَل سگ است. اگر بر او حمله‏ور شوى، زبان از کام برمی‌آورد و اگر او را رها کنى، باز هم زبان از کام برمی‌آورد. این، مَثَل گروهى است که آیات ما را تکذیب کردند پس این داستان را حکایت کن شاید آنان تفکّر کنند.  چه زشت است داستان گروهى که آیات ما را تکذیب کردند و به خود ستم می‌کردند (اعراف/۱۷۵-۱۷۷).

سگ اصحاب کهف بر آستانۀ [غار] دو دست‏ خود را دراز کرده بود. اگر بر حال آنان اطّلاع مى‏یافتى، گریزان، روى از آنها برمى‏تافتى و از آنها آکنده از بیم مى‏شدى (کهف/۱۸). به‌زودى خواهند گفت: ‏سه تن بودند، چهارمین آنها سگشان بود و مى‏گویند: پنج تن بودند، ششمین آنها سگشان بود. تیر در تاریکى مى‏اندازند و مى‏گویند: هفت تن بودند و هشتمین آنها سگشان بود. بگو، پروردگارم به شمارة آنها داناتر است. [شمارة] آنها را جز اندکى نمى‏دانند پس دربارة آنان جز به صورت ظاهر جدال نکن و در مورد آنها از هیچ کس نظر نخواه (کهف/۲۲).

جنبندگان، حیوانات

الکلب

 

 

 

 

یَسْأَلُونَکَ مَاذَا أُحِلَّ لَهُمْ قُلْ أُحِلَّ لَکُمُ الطَّیِّبَاتُ وَ مَا عَلَّمْتُم مِّنَ الْجَوَارِحِ مُکَلِّبِینَ تُعَلِّمُونَهُنَّ مِمَّا عَلَّمَکُمُ اللّهُ فَکُلُواْ مِمَّا أَمْسَکْنَ عَلَیْکُمْ وَ اذْکُرُواْ اسْمَ اللّهِ عَلَیْهِ وَ اتَّقُواْ اللّهَ إِنَّ اللّهَ سَرِیعُ الْحِسَابِ (مائده/۴)

 

وَ اتْلُ عَلَیْهِمْ نَبَأَ الَّذِیَ آتَیْنَاهُ آیَاتِنَا فَانسَلَخَ مِنْهَا فَأَتْبَعَهُ الشَّیْطَانُ فَکَانَ مِنَ الْغَاوِینَ* وَ لَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنَاهُ بِهَا وَ لَکِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى الأَرْضِ وَ اتَّبَعَ هَوَاهُ فَمَثَلُهُ کَمَثَلِ الْکَلْبِ إِن تَحْمِلْ عَلَیْهِ یَلْهَثْ أَوْ تَتْرُکْهُ یَلْهَث ذَّلِکَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِینَ کَذَّبُواْ بِآیَاتِنَا فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ یَتَفَکَّرُونَ* سَاء مَثَلًا الْقَوْمُ الَّذِینَ کَذَّبُواْ بِآیَاتِنَا وَ أَنفُسَهُمْ کَانُواْ یَظْلِمُونَ (اعراف/۱۷۵-۱۷۷)

 

وَ تَحْسَبُهُمْ أَیْقَاظًا وَ هُمْ رُقُودٌ وَ نُقَلِّبُهُمْ ذَاتَ الْیَمِینِ وَ ذَاتَ الشِّمَالِ وَ کَلْبُهُم بَاسِطٌ ذِرَاعَیْهِ بِالْوَصِیدِ لَوِ اطَّلَعْتَ عَلَیْهِمْ لَوَلَّیْتَ مِنْهُمْ فِرَارًا وَ لَمُلِئْتَ مِنْهُمْ رُعْبًا (کهف/۱۸) سَیَقُولُونَ ثَلَاثَةٌ رَّابِعُهُمْ کَلْبُهُمْ وَ یَقُولُونَ خَمْسَةٌ سَادِسُهُمْ کَلْبُهُمْ رَجْمًا بِالْغَیْبِ وَ یَقُولُونَ سَبْعَةٌ وَ ثَامِنُهُمْ کَلْبُهُمْ قُل رَّبِّی أَعْلَمُ بِعِدَّتِهِم مَّا یَعْلَمُهُمْ إِلَّا قَلِیلٌ فَلَا تُمَارِ فِیهِمْ إِلَّا مِرَاء ظَاهِرًا وَ لَا تَسْتَفْتِ فِیهِم مِّنْهُمْ أَحَدًا (کهف/۲۲)